Stukje geschiedenis

De officiële taal is het Thai, dat de moedertaal is van ca. 80% van de bevolking en in 1283 officieel door koning Ramkamhaeng werd ingesteld. Het Thai behoort tot de Kadai-taalfamilie, is verwant aan het Lao, Shan (Noord-Myanmar), enkele Zuid-Chinese dialecten, en is een toontaal. Als tweede taal komt het Engels veel voor(bron landenweb).

Het Thai is van oorsprong een sino-tibetaanse taal die zich heeft opgesplits in het sino-burmees en sino-thai. Het Thaise schrift is gebaseerd op het Indiase Pali en Sanskriet. Het Theravada Boedhisme, het geloof van 95% van alle Thai, gebruikt ook nog steeds het Sanskriet. Men schrijft ook van links naar rechts. Klinkers worden voor, achter, onder en boven de medeklinkers geplaats en hebben als het ware een ondergeschikte functie.

Er zijn in Thailand verschillende dialecten die in vier grote gebieden van het land gesproken worden. In de centrale vlakte spreekt men het ‘algemeen beschaafd’ Thai, vroeger ook wel Siamees genoemd. In het noordoosten spreekt men het Lao-Thai, die vrijwel hetzelfde is als het Laotiaans dat in Laos gesproken wordt. In het noorden spreekt men het zeer afwijkende ‘Kam Muang’. De meeste bergvolken spreken een taal die behoort tot de Sino-Thai taalgroep en de Chinese minderheid spreekt over het algemeen Thai, maar ook wel mandarijn, kantonees of Fukienees. De moslims in het zuiden spreken vaak een oud Maleis dialect, het Yawi, dat in sommige opzichten vergelijkbaar is met Maleis en het Bahasa Indonesia. Dan is er nog het ‘rachasap’, een bijzonder vocabulaire, dat gebruikt wordt in de tegenwoordigheid van vorsten en dat veel weg heeft van de taal die nu nog in Cambodja wordt gesproken(bron landenweb).